Koko:
Owlo, ik heb de hele ochtend aan iets gedacht. Het zit me een beetje dwars.
Owlo:
Dan ben je bij de juiste plek, Koko. Vertel me eens wat er in je hoofd omgaat.
Koko:
Gisteren hadden Mia en ik een grote ruzie. We waren het nergens over eens, en dat voelde heel vervelend.
Owlo:
Dat spijt me te horen, Koko. Ruzies met vrienden kunnen echt ongemakkelijk voelen. Waar waren jullie het eigenlijk over oneens?
Koko:
We wilden allebei een ander spel spelen tijdens de pauze. Ik wilde tikkertje spelen, en zij wilde tekenen. Geen van ons wilde toegeven!
Owlo:
Ik begrijp het, Koko. Weet je, meningsverschillen overkomen iedereen. Zelfs jij en ik zien dingen niet altijd op dezelfde manier.
Koko:
Wacht, meen je dat echt? Zijn jij en ik het soms ook oneens met elkaar?
Owlo:
Absoluut, dat doen we echt. En dat is volkomen normaal. Kom even mee naar de bibliotheek, ik wil je iets laten zien.
Owlo:
Hier zijn we. Koko, pak een boek van deze plank en vertel me wat je lievelingskleur is.
Koko:
Oké, mijn lievelingskleur is oranje, dat weet toch iedereen. En ik kies dit boek met de grote rode vogel op de omslag.
Owlo:
Mijn lievelingskleur is diep middernachtblauw. En ik had voor die groene aan het einde van de plank gekozen.
Koko:
Zie je, we zijn het al over twee dingen oneens! En er is helemaal niets ergs gebeurd.
Owlo:
Precies. Het meningsverschil zelf is niet het probleem. Het probleem is wat we daarna doen. Dat is het belangrijkste deel.
Koko:
Dus wat moeten we doen als we het oneens zijn met iemand die we belangrijk vinden?
Owlo:
Eerst luisteren we. Echt luisteren, zonder te onderbreken. Toen Mia zei dat ze wilde tekenen, vroeg jij haar waarom?
Koko:
Nee. Ik bleef maar zeggen dat tikkertje veel leuker was. Ik liet haar niet echt uitpraten.
Owlo:
Dat overkomt ons allemaal. Het is moeilijk te luisteren als we echt iets willen. Maar dit is het punt, Koko. Haar gevoelens waren net zo echt als de jouwe.
Koko:
Ze had misschien wel een goede reden. Misschien was ze moe, of misschien houdt ze gewoon heel veel van tekenen.
Owlo:
Nu denk je als een echte vriend. Dat noemen we empathie. Het betekent dat je probeert te begrijpen hoe iemand anders zich voelt.
Koko:
Empathie, dat is een groot woord. Het is dus alsof je in iemands schoenen stapt. Maar vossen dragen helemaal geen schoenen!
Owlo:
Dat is een heel terecht punt. Laten we zeggen dat het is alsof je je voorstelt op hun plek te staan. Je probeert dan te voelen wat zij voelen.
Koko:
Oké, dat kan ik proberen. Maar wat als we het nog steeds oneens zijn, zelfs nadat we hebben geluisterd? Wat dan?
Owlo:
Dan zoeken we naar een middenweg. Dat betekent iets vinden dat voor jullie allebei een beetje werkt.
Koko:
Zoals, misschien even tekenen en daarna tikkertje spelen? Zodat we allebei iets krijgen wat we willen?
Owlo:
Dat is een geweldig idee. Dat noemen we een compromis. Een compromis betekent dat niemand alles krijgt, maar iedereen iets krijgt.
Koko:
Compromis. Wat een mooi woord. Het klinkt als een belofte, maar dan gedeeld tussen twee personen.
Owlo:
Wat een mooie opmerking, Koko. De sterkste vriendschappen zijn niet de vriendschappen waar mensen het nooit oneens zijn. Het zijn de vriendschappen waar mensen weten hoe ze het samen uitwerken.
Koko:
Dus oneens zijn betekent niet dat we geen vrienden meer zijn. Het betekent alleen dat we erover moeten praten.
Owlo:
Precies. En nog één ding. Na een ruzie helpt het altijd om sorry te zeggen als je onaardig was. Dat geldt zelfs als je nog steeds denkt dat je gelijk had.
Koko:
Oh. Dus ik kan sorry zeggen voor niet luisteren, ook al vind ik nog steeds dat tikkertje het allerbeste spel is?
Owlo:
Precies. Sorry zeggen voor hoe je je gedroeg is heel anders dan je mening veranderen. Allebei kunnen tegelijkertijd waar zijn.
Koko:
Ik ga morgen met Mia praten. Ik denk dat ik haar een echte sorry verschuldigd ben, en misschien mag zij eerst tekenen.
Owlo:
Dat maakt mijn hart heel blij om te horen, Koko. Kun je me voor je gaat vertellen wat je vandaag hebt geleerd?
Koko:
Oké! Meningsverschillen zijn heel normaal, zelfs Owlo en ik zijn het oneens over kleuren en boeken. De truc is om echt te luisteren en te proberen begrijpen hoe de ander zich voelt. Dat heet empathie. Daarna zoek je een compromis, zodat jullie allebei iets krijgen. En zeg sorry voor onaardig zijn, ook al vind je nog steeds dat tikkertje het beste spel ooit is. De volgende keer wil ik leren waarom het zo moeilijk is om sorry te zeggen, want dat vind ik echt lastig.